Nie ważne gdzie... ważne z kim :)

[sprocket73]

Piękna późna jesień utrzymywała się póki ludzie chodzili do pracy No ale nie wszyscy
W piątek wybrałem się na Wielką Raczę. Najbardziej popularnym żółtym szlakiem z Rycerki Kolonii, którym jeszcze nigdy nie szedłem. Trasa krótka, więc można było podejść do tematu na spokojnie.



Szlak bardzo przyjemny, powoli nabierający wysokości.



Pogoda bezchmurkowa.



Robię sobie odbicia na boki w miejscach które wydają się ciekawe.



Kolorki robią głównie modrzewie.



Bardzo przyjemny ten szlak.



Bendoszka Wielka.



Rozrywki Tobiego.



Na wprost Wielka Racza.



Potem odcinek z drzewami.



I już jestem na grzbiecie.



Tatry z wieży widokowej.



Wchodzę kawałek do Słowaków.



Na pierwszym planie Praszywka gdzie byłem dwa dni wcześniej, w tle Romanka.



Wracam do nas i zaglądam na Halę na Małej Raczy.



Zapuszczam się trochę wzdłuż bocznego grzbietu.



Były tu jakieś wycinki.



Idę do chatki.



Słyszałem, ze się spaliła, więc to musi być nowa.



W środku pachnie świeżością.



Widoczki z pod chatki.



Ładnie na tej hali.



Pora wrócić na grzbiet.



Następnie olewam szlak i idę granicą na Małą Raczę.



Tatry z Małej Raczy.



Fajnie się idzie granicą.



Podejście pod szczyt Orło.



Szlak wraca na granicę i odbija na Halę Śrubita. Widok na Wielką Raczę.



Wysoka ambonka.



Którą Tobi zdobywa z asekuracją.



Ostatnie spojrzenie na halę.



Pora zdobyć Śrubity Groń - szczyt dla koneserów.



Wracam na parking grzbietem schodzącym ze Śrubitego Gronia. Przyjemne zejście.



Słońce chowa się za Wielką Raczę.



Fajna to była wycieczka. Do tej pory Wielką Raczę odwiedzałem podczas długich przejść i zawsze był lekki pośpiech. Teraz miałem mnóstwo czasu i udało się podelektować okolicą

[sprocket73]

Imprezy organizowane przez klub Zdobywcy z Żywca z reguły są kompletnymi porażkami. Tym razem miało być inaczej. 20-lecie klubu, wielkie wydarzenie, perfekcyjne planowanie i organizacja. Stwierdziłem, że dam im szansę. Zaczaiłem się na początku niebieskiego szlaku w Rajczy. Wkrótce pojawili się oni, nacierający tłumnie w zwartej kolumnie niczym wojska niemieckie w 1939. Poszczułem psem, ale Zdobywcy nie przerazili się.



Proszę zwrócić uwagę na tego osobnika. Z pyska przyjemny, ale to tylko pozory.



Najpiękniejszy pogodowo moment tego dnia.



Resztki kolorków.



Oczywiście grupa rozciągnęła się. Wydawało mi się, że widzę naszych na pozaszlakowym skrócie na Redykalny Wierch. Chciałem nim kiedyś schodzić, ale wejście na tą drogę jest ciężkie do namierzenia od góry. Czy na zdjęciu są Zdobywcy? To pytanie pozostanie bez odpowiedzi.



Na Cukiernicy próba integracji grupy, jest ok 50% składu. Zmiana planów odnośnie ogniska, będzie na Redykalnym, bo jest obsuwa czasowa.



Na Redykalnym jest nas jeszcze mniej, ale podobno niektórzy już palą ogień.



Ponieważ jest zakaz palenia ognia 100 metrów od lasu, postanowiono zapalić ogień w samym środku lasu.



Ale naprawdę w samym środku...



Dobromił wyciągnął z plecaka drugie śniadanie.



Impreza rozpoczyna się. Przemowy, odznaczenia, nagrody dla największych Zdobywców.



Wygłodniały tłum rzucił się na darmowe kiełbaski niczym pazerna baba z Radomia.



Choć trzeba przyznać, że kiełbaski bardzo dobre. Zjadłem 3, a Tobi chyba z 5



Potem to już sodomia i gomoria. Alkohol lał się strumieniami. Kobiety rywalizowały o względy o samców alfa.



Czas szybko zleciał. Koniec imprezy. Choć tak naprawdę wiele się jeszcze wydarzy.



Korciło mnie aby zejść tym skrótem z Redykalnego, ale już nie chciałem proponować reszcie. Sam udałem się w krzaki.



Bingo - to ta droga. Parę minut w samotności. Choć Zdobywców było słychać z kilometra.



Poczekałem chwilę na grupę i okazało się, że grupy już nie ma. Nastąpiła dezintegracja. Ktoś utopił się w kałuży, ktoś się oświadczył na kolanach, a może tylko przepraszał, ktoś zapolował na niedźwiedzia. Na dodatek wciąż lał się alkohol.



Czasoprzestrzeń rozmazała się. Autobus kolejowej komunikacji zastępczej odjechał z Rajczy bez Zdobywców. Zapadł zmrok. Wielokrotne dramatyczne próby zebrania całej grupy w zwartą kolumnę kończyły się krótkotrwałym sukcesem. Wciąż trzeba było kogoś szukać, wyciągać z krzaków. Dzikie zwierzęta atakowały maruderów i z minuty na minutę było nas coraz mniej.



Na dole okazało się, że przetrwało tylko kilka osób. Zdobywcy zostali zdziesiątkowani. Prezes klubu zarządził odwrót niedobitków na stację PKP.



Dobromiła nie było wśród ocalałych

[sprocket73]

Wstajemy rano, a tu biało. Pomyślałem, że warto pochodzić trochę po śniegu. Pojechaliśmy do Andrychowa i poszliśmy do parku.



A w tym parku wielka wieża widokowa. Ale naprawdę wysoka.



Musi być taka, bo drzewa a parku dorodne, a szczyt Pańskiej Góry łagodny, wiec wieża musi wystawać ponad, żeby było coś widać. Choć jak widać, nic nie widać.



Ale nic to, idziemy w góry.



Nie otake kolorki walczyliśmy.



Najpierw szlakowo przez Kotylnicę, z widokiem na Pabisiową Górę, przez którą będziemy wracać, bezszlakowo.



W lesie klimatycznie.



A tu juz porzucamy szlaki i rzucamy się w śniegi.



Prawdziwe śniegowe chaszczowanie z przeszkodami wodnymi.



Pabisiowa Góra całkowicie dziewicza.



Po zejściu z niej dalej ciekawie.



Już myślałem, że utkniemy w rozlewiskach.



Ale doszliśmy do kąpieliska.



Choć niektórzy nie przeżyli...



Taka to była wycieczka.

[sprocket73]

Czas na zimową wycieczkę ze słońcem i błękitem nieba. Odwiedziłem Wielką Rycerzową z Soblówki. Parkuję przy cmentarzu, na który udało się podjechać dopiero za drugim podejściem. Łyse letnie opony sprawują się coraz gorzej. Początkowo ruszam na przełaj przez łąki.



Po tej stronie też wybudowali bardzo dużo domków na wynajem. Soblówka pod tym względem mocno się wyróżnia w okolicy. Skąd tu tyle kapitału?



Smereków Wielki, pozaszlakowa góra na której byłem.



A potem zwyczajnie, czarnym szlakiem, bez kombinowania. Piękna zima.







Tobi się nudzi...



Im wyżej tym więcej zimy.



Na halach śniegu w sam raz na rakiety, no ale nie zabrałem.



Bacówka na Rycerzowej.



Zdjęcie w dybach.



Napis nieco wybrakowany.



Wielka Rycerzowa. Torujemy. Dzisiaj jeszcze nikt tu nie szedł.



Trzeba przyznać, ze pięknie położona jest ta bacówka.



Sporo widoków.



Tatry bardzo ładnie się prezentują.





Szczytujemy.



Teraz idziemy na Małą Rycerzową. Beskid Śląski: Stożek, Czantoria.



Jeszcze raz Tatry.



Postanawiam poszukać szczytu Małej Rycerzowej (szlak omija). Miejscami śniegu po pas. Ja sie zapadam, Tobi mniej.



Rozsutec w drzewach.



Hala Rycerzowa.



Rozsutec w pełnej krasie.



Chatka na hali.



Tobi z ostrożnoscią zbliża się do krawędzi. Mądry piesek.



Bardzo przyjemna hala.



Pożegnanie ze słońcem.



Zejście bezszlakowe wprost do auta, bez problemów.



Ostatnie promienie słońca na Boraczym i Lipowskim.



Bardzo udana wycieczka.

[sprocket73]

W niedzielę po południu mieliśmy teatr. Postanowiłem jednak wyskoczyć rano w góry. Blisko, na Żar w Beskidzie Małym. Może jakiś wschodzik słońca zobaczyć? Nie do końca wyszło, bo nad ranem wszystko w gęstej mgle. Liczyłem, że jak podejdę na wysokość lotniska, to może będę ponad, ale nic z tych rzeczy.



Już się bałem, że te mgły nigdy się nie skończą, ale nie było aż tak źle.



Nabierałem wysokości.



Widoki się wyostrzały



Jest pięknie Chociaż zima już inna niż 2 dni wcześniej. Nie ma drzew oblepionych śniegiem.



Na Żarze nie ma nikogo.



Cisza, spokój, dobra przejrzystość.



Idę na Kiczorę.



Grzbiet zejściowy z Żaru w kierunku Porąbki pięknie oszroniały. Mam tam zamiar iść.



Widok z Kiczery na wschód.



Wracam w kierunku Żaru.



Zbiornik obchodzę od północnej strony. Tu w cieniu jest całkiem zimowo.



Jestem na oszronionym grzbiecie.





Następnie coś dla miłośników przygód ekstremalnych. Chcę zejść do kapliczki nad jeziorem. Najpierw wygodną stokówką.



W odpowiednim miejscu kieruję się prosto w dół coraz stromiej opadającym grzbietem bocznym.



Wciąż jest coraz stromiej i stromiej. Zastanawiam się jak daleko mam jeszcze do jeziora i nagle widzę je tuż pod sobą. Jakbym się poślizgnął to bym wpadł do wody. Aby zrobić to zdjęcie zaparłem się butem o drzewo.



Przede mną woda, po bokach głębokie jary. Jest problem z zejściem.
Własnie tak zapamiętałem tą okolicę, jako hardkor. Poprowadziłem tu dużą grupę znajomych w 2015, obiecałem na koniec wycieczki powrót romantyczną ścieżką nad jeziorem, z Porąbki do Międzybrodzia. Walczyliśmy dzielnie, ale było coraz gorzej. Jedna znajoma wpadła własnie do tego jaru i trochę się porysowała. Ukochana zażądała rozwodu. Fajne wspomnienia.



Z Tobim nie było problemu, on zszedł, ja jakoś też. Jesteśmy nad jeziorem.



A to kapliczka, którą zapamiętałem. Wtedy kiedy tu doszliśmy sytuacja wyglądała beznadziejnie. Zapadał zmrok, Iść w poprzek stoku przez te jary się nie dało.



Jednak od tej kapliczki była ścieżka. Teraz wiedząc o jej istnieniu był już luzik, ale wtedy nie było tak wesoło. Ścieżka wygląda tak.



Ale zmienia się w coś takiego przy pokonywaniu jarów. Fanjnie prawda? Porównując zdjęcia, ktoś zrobił solidny remont, 10 lat temu takiego wypasu nie było.



Mgły nad jeziorem utrzymywały się cały dzień.





Z tendencją do przejaśnień.



Wycieczka krótka, ale z dużą ilością wrażeń